sdayu

เด็กน้อยนายหนึ่งได้กล่าวไว้ว่า ตอนนี้ผมหลงทาง ไม่รู้จะเดินไปทางไหนจิงๆ แค่ก้าวเท้าผมยังไม่รู้เลยว่าจะก้าวเท้าซ้ายหรือขวาก่อนดี อาจจะเปนเพราะผมเดินทางไม่เก่ง ไม่ชำนาญเส้น ที่สำคัญผมอ่านแผนที่ไม่ออก ผมมีผู้นำทางที่คอยบอกบริเวณที่หมายให้กับผม แต่ผมก็ยังเดินไปไม่ได้ แน่นอนว่าผมไม่ใช่คนตาบอด การที่จะให้ใครจูงผมไปยังเป้าหมายคงไม่ใช่เรื่องดีนัก ผมเริ่มเข้าใจกับคำว่ามืดแปดด้านมากขึ้นในตอนนี้ ผมคงให้สัณญาไม่ได้ว่าผมจะไปถึงเป้าหมาย แต่อย่างน้อยในตอนนี้ผมก็ได้รู้ว่าระหว่างทางมันยากลำบากแค่ไหนและก็หวังอยู่ลึกๆว่า... ผมคงไปถึงจุดหมาย แม้มันจะถึงโดยไม่สวัสดิภาพก็ตามTT  #ให้ตายเถอะ Project ที่มา  facebook ของเจ้าเด็กน้อย พี่จะบอกเจ้าเด็กน้อยว่า เจ้าเด็กน้อยหลงทางกลางแสงดาว แต่ละก้าวจะย่างยังหวั่นไหว ถึงดาราบอกทางยังหวั่นใจ หนทางใด คือมรรคา หายากจริง เจ้าเด็กน้อยเจ้าเคยหวนไปคิด ถึงชีวิตที่ผ่านพ้นทุกสรรพสิ่ง เจ้าเคยเตรียม ใจกาย ไว้พักพิง พร้อมแอบอิง ประสบการณ์ แล้วหรือยัง เจ้าเตรียมกาย เผชิญโลกมากเพียงใด เจ้าเตรียมใจ ทุกข์ยาก พร้อมพลาดพลั้ง เตรียมสมอง เตรียมปัญญา เตรียมพล...

ให้โจทย์เขียนโปรแกรมไปกับเด็กคนนึง ให้เขียนด้วย Python 3 โจทย์ บางส่วนของโค้ด Python A = [random.randint(1, 150) for i in range(0,100)] หาค่าเฉลี่ยของสมาชิกของ A ที่ละ 10 ค่า ให้อยู่ในรูปของลิสท์ ผ่านไปแล้วหนึ่งอาทิตย์ แก้โจทย์นี้ไม่ได้สักที เลยแอบเอามาเฉลยไว้ :D import random A = [random.randint(1, 150) for i in range(0,100)] length = 10 average = [sum(A[a:a+length]) / len(A[a:a+length]) for a in range(0, len(A), length)] print(average) โจทย์นี้อาจจะยากสำหรับผู้เริ่มต้นเรียนโปรแกรมิ่ง แต่สำหรับนักศึกษาสายคอมพิวเตอร์ในระดับมหาวิทยาลัย โจทย์นี้น่าจะเป็นเรื่องง่ายมาก แทบจะไม่ต้องใช้ความรู้มากมายในการเขียนเลย เพียงแค่ลงมือทำเท่านั้น ไม่รู้ว่าป่านนี้จะเขียนได้ยัง !!_ _ ไม่ต้องการให้เขียนได้โค้ดแบบนี้ แค่คำตอบเหมือนก็ดีใจแล้ว เศร้าจริง.... เด็กไทย

บันทึกนี้เขียนขึ้นเพื่อบันทึกความทรงจำของผมที่มีต่อคุณย่าที่ล่วงลับไปแล้วอย่างไม่มีวันหวนคืน คุณย่าเปรียบเหมือนฟางเส้นสุดท้ายที่ร้อยครอบครัวใหญ่ของเราเอาไว้ไม่ให้แตกแยก หลังจากที่เสียคุณปู่ไปเมื่อ 23 ปีก่อน เนื่องจากบริเวณจังหวัดกระบี่ ตรัง พังงา ภูเก็ต มีชาวจีนอาศัยอยู่มาก แต่มักจะเป็นชาวจีนที่อพยพมาไทยนานแล้ว จากการการสังเกตของผม ชาวจีนแถบนี้โดยมากน่าจะเป็นชาว เปอรานากัน หรือชาวจีนที่อพยพมาจากจีนแล้วตั้งถิ่นฐานอยู่ในแหลมลายูหรืออินโดนีเซีย แล้วหลังจากนั้นจึงอพยพมาอาศัยต่อที่ประเทศไทย จากการบอกเล่าของคุณแม่ ก๋งเคยเล่าให้ฟังว่าตอนยังเด็กเคยแจวเรือจ้างอยู่ที่ปีนัง คุณย่าเคยเล่าว่าเป็นชาวฮกเกี้ยน อีกทั้วจากรูปวาดคุณย่าทวดที่มีการเกล้ามวยผม สวมเสื้อคอลึก ส่วนทางบ้านมีการใช้คำเรียกจีนผสมไทยถิ่นใต้อยู่มาก ผู้หญิงทุกคนนิยมสวมผ้าปาเต๊ะ เสื้อลูกไม้ (เสื้อฉลุลายดอกไม้) อาหารการกินเป็นแบบชาวไทยถิ่นใต้ทุกประการ (กินน้ำพริก แกงส้มเก่งกันทุกคน ยกเว้นก๋ง :D) อีกทั้งก๋งเกิดที่ดินแดนแถบนี้ไม่ได้เดินทางมาจากเมืองจีน (บางทีเรียก เตี่ยต่อเตี่ย คือ ทวดมาจากจีน ส่วนสถานที่เกิดไม่แน่ใจว่าเป็นปีนังหรือไทย)...

พอดีมีโอกาสทดลองลง Debian ใน Macbook Air น่าจะเป็นรุ่นกลางปี 2012 ของ iErk hamham :D เลยบันทึกไว้สักหน่อยกันลืม ทำการติดตั้งโดยใช้อิมเมจ  debian-wheezy-DI-b4-amd64-netinst.iso  ซึ่งจะเป็น release ถัดไปของ Debian แต่การติดตั้งไม่ได้ง่ายอย่าง Macbook Air รุ่นก่อนหน้านัก เนื่องมาจากไดร์เวอร์ยังไม่รองรับอุปกรณ์บางอย่างนั้นเอง การติดตั้งเลยต้องหาข้อมูลพอสมควร ได้ข้อมูลจาก  MacBookAir - Debian Wiki  และ  How to install Debian wheezy on MacBook Air, Version 5.1. (Tutorial)  จึงติดตั้งได้ ในการติดตั้งต้องหาอุปกรณ์ต่อพ่วงจาก USB ไปเป็น Ethernet มาใช้งานด้วยเนื่องจาก linux kernel 3.2 ไม่สามารถใช้งาน Thuderbolt ไปเป็น Ethernet ได้ (เจ้าของซื้อตัวนี้มา) หรือต้องหา Driver WiFi มาติดตั้งพร้อมกันด้วย มิฉะนั้นจะติดตั้งได้แค่ base system ไม่สามารถติดตั้งเพกเกจอื่นๆ ได้ เมื่อเริ่มติดตั้งต้องเพิ่มออปชั่น noapic ด้วย โดยเมื่อเริ่มบูตแผ่นติดตั้งจะเข้าไปยังหน้า เมนูการติดตั้งของ Debian เลือกการติดตั้ง Debian แบบ text mode แล้วกด Tab เพื่อเพิ่มออปชั่น noapic จากนั้นก็เริ่ม boo...

โดยปรกติแล้ว เมื่อมีการจัดงานอะไรสักอย่างขึ้นมาแล้วถึงคราวเลิกรากันไป ก็จะมีการกล่าวขอบคุณทีมงานทุกๆ ฝ่ายที่ร่วมแรงร่วมใจกันจัดงานขึ้นมาจนประสบผลสำเร็จ สำหรับผมแล้วคำกล่าวชื่นชมเป็นการให้กำลังใจที่ดี แต่การรวบรวมข้อผิดพลาดในการจัดงานแล้วหาวิธีแก้ไขที่ดี (ไม่ใช่การแก้ปัญหาเฉพาะหน้า) น่าจะเป็นสิ่งที่ดีกว่าหากมีการจัดงานในครั้งต่อไป พอดีผมมีโอกาสเข้าร่วมเป็นอาสาสมัครให้กับงานที่จัดขึ้นโดยองค์กรหนึ่งถึงแม้ว่าจะเป็นงานเล็กๆ รู้จักกันในวงจำกัดแต่ก็ถือได้ว่าเป็นงานใหญ่ในภูมิภาค เนื่องจากมีผู้เข้าร่วมงานจากหลายประเทศนั้นเอง ผมได้มีหน้าที่ในการรับลงทะเบียนผู้เข้าร่วมงานและพาออกไปเที่ยวนอกสถานที่ จากการได้รับแจ้งและประชุมเล็ก 2 - 3 ครั้ง ก็น่าจะไม่มีปัญหาอะไรที่ต้องน่าหนักใจมากนัก (ก็แค่รับลงทะเบียนแล้วพาไปทัวร์ นี่น่า จริงใหม :D) ก่อนวันงานเราได้ขนย้ายของที่ฝ่ายอื่นจัดการไว้ให้ไปที่สถานที่จัดงาน ประกอบไปด้วยรายชื่อ ของที่ระลึก ป้ายต่างๆ โดยทั่วไปแล้วการเตรียมงานก็น่าจะมีแค่นั้นไม่น่าจะมีอะไรมากกว่านี้แล้ว เสร็จแล้วก็ข้ามไปวันจริงกันเลย ในวันงานก็เป็นปรกติเหมือนที่คาดการไว้ มีความวุ่นวายเกิดขึ...

หลังจากส่งบทความทางวิชาการ ไปยัง The 2012 5th International Congress on Image and Signal Processing (CISP 2012) และได้รับการพิจารณาให้เข้าร่วมนำเสนอผลงานในงานประชุมวิชาการที่เมือง ฉงชิ่ง  จึงมีโอกาสไปเยือนประเทศจีนครั้งแรกในชีวิต ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่เมืองเอกอย่างปักกิ่งหรือเซี่ยงไฮ้ แต่ก็ถือได้ว่าเป็นเมืองใหญ่ทีเดียว ผมเริ่มเดินทางออกจากประเทศไทยโดยสายการบินแอร์เอเชีย ซึ่งมีเส้นทางบินตรงไปยังเมืองฉงชิ่งจากกรุงเทพ ทำให้ไม่ต้องเสียเวลาเดินทางใช้เวลาประมาณสามชัวโมง ในเที่ยวบินมีชาวจีนเต็มลำ มีคนไทยบ้างนิดหน่อย พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินพูดจีนได้ด้วย :D เมื่อออกจากสนามบินความรู้สึกแรกคือหนาว เต็มไปด้วยหมอก ตั้งอยู่บนขุนเขา และเริ่มรู้สึกเป็นมนุษย์ต่างดาวขึ้นมาทันทีเพราะไปคุยกับคนเรียกแท็กซี่ แต่เขาพูดจีนใส่ :( โชคดีที่พิมพ์ภาษาจีนไปด้วยว่าอยู่แถวใหน ชื่อโรงแรมอะไร เลยได้ไปถึงโรงแรมสมใจ ภายในแท็กซี่ก็เป็นเหมือนรูปด้านล่าง บางคันก็มีกรงแบบที่เห็น บางคันก็ไม่มี เมื่อถึงโรงแรมปรากฏว่าพนักงานต้อนรับ พูดภาษาอักฤษไม่ได้เลย ตอนแรกคาดหวังว่าจะพูดได้บ้าง แต่แล้วก็ T__T ดีตรงที่ว่าจองโรงแรมผ...